ز هجر تو گرفته ام بدل عزای بی کسی

                تو چون ستاره سحر زآسمان گذر کنی

                    ببين که من نشسته ام به بوريای بی کسی

                        به موج های بحر غم چه بی پناه مانده ام

                             کنون پناه می برم به ناخدای بی کسی

                                ببين سرشک ديده ام چه بی بهانه می رود

                                    دو چشم من سپيد شد ز های های بی کسي
 
                                        شدم تمام عمر اسير دام مهر تو

                                          به نزد من فقط توئی گره گشای بی کسی

                                             چرا سحر نمی شود شب سياه هجرتت

                                             که من روم به انتها به انتهای بی کسی

                                         طبيب من! ترحمی به جان خسته ام نما

                                  به مرهمی زعاطفه بکن دوای بی کسی